Aan in Naples

Overstap in Zürich verliep prima. Heerlijk geen vragenvuur voor het instappen zoals op Schiphol. Het vliegtuig zat behoorlijk vol en voor het opstijgen stonden we op de baan in de file. Het is natuurlijk maar een klein Klote vliegveldje, vandaar ook de naam denk ik. Personeel was weer zeer vriendelijk en het gangpad leek wel de A4, de karretjes met eten en drinken reden af en aan. Maaltijden waren goed verzorgt en het bestek was gewoon van metaal. Aan drinken ook geen gebrek en met de entertainment in de stoelleuning, een muziekje of een boekje, kwamen we de 10 uur wel door. Op Miami kwamen we met een kleine vertraging aan, omdat we om wat slecht weer bij de Bahama's heen moesten vliegen. Het luchthaven personeel was vriendelijk en Roan, Gea en ik gingen met de rolstoel vlug via de diplomaten poort door de douane.Zo konden wij alvast alle koffers verzamelen, terwijl de rest nog druk was met vingerafdrukken en portretfoto's. Buiten bij de luchthaven hadden we nog even een probleempje, de shuttlebus naar de autoverhuur was niet rolstoel toegankelijk, best vreemd hier in de VS. Bij Alemo was gelukkig niet druk en we hadden snel de huurauto's, Jan weer een Dodge Journey en wij een Toyota Sienna. Op aanwijzing van Tomtom naar het noorden de stad uit gereden op weg naar de I-75 richting Naples. Even wennen aan een nieuwe auto en zoeken naar de knoppen op de stoel in de juiste stand te krijgen, ook de cruisecontrol wilde eerst niet meewerken. Ja, dan is zo'n rit van Miami naar Naples van 2 uur best een ruk na een lange vlucht over de plas. Gelukkig is de weg goed en kwamen we om 22:30 lokale tijd (half 5 in NL) aan bij de villa. Toen was iedereen het behoorlijk zat en na de slaapkamers verdeeld te hebben, ging iedereen vlug naar bed.